W każdym z miast planowana jest publiczna prezentacja ok. 20 prac odnoszących

się do konkretnej przestrzeni miejskiej oraz do uwarunkowań architektonicznych

i historycznych. 15 prac stworzonych zostanie na miejscu specjalne na wystawę;

istniejące dzieła będą zaś dostosowane do lokalnej zabudowy miejskiej. Obok przestrzeni

miejskiej częścią wyznaczanego przez instalacje szlaku staną się publiczne wnętrza, takie

jak kościoły, synagogi, pasaże, pomieszczenia Muzeum Historycznego, bądź opuszczone

budynki. Umożliwi to włączenie projekcji slajdowych i wideoinstalacji w całość przedsięwzięcia.

Zgodnie z tematem projektu, większość prac odnoszących się do danego miejsca stanowią

projekty architektoniczne, rzeźby bądź instalacje. W Zamościu prace prezentowane

będą przede wszystkim na Rynku Wielkim i w okolicznych budynkach, w Poczdamie

natomiast szlak ekspozycji będzie się rozciągał na terenie pierwszego i drugiego

barokowego rozszerzenia miasta. Istniejące dzieła, których prezentacja będzie ściśle

powiązana z miejscem, to przede wszystkim prace medialne, takie jak Homes for America

Dana Grahama, które prezentowane będą zgodnie z pierwotnym zamierzeniem

autora w formie projekcji slajdowych, oraz prace fotograficzne Craigie Horsfield,

powstałe Zamościu w latach 70.

Obok prezentacji dzieł artystów, stanowiących jądro projektu Ideal City – Invisible

Cities, w każdym z miast planowana jest także kilkumodułowa wystawa i podejmująca

interesujące nas aspekty centralnego zagadnienia. Zależało nam przy tym z jednej

strony na uniknięciu funkcjonalizacji dobranych przez nas prac i artystów, czy też

użycia ich w roli argumentów na rzecz naszej tezy, z drugiej strony – na nadaniu

wystawie charakteru eseistycznego. Poszczególne części wystawy nie będą jednak

tworzyć zamkniętych całości, następujących kolejno po sobie. Prace przynależące

do poszczególnych modułów będą pokazywane wspólnie, tak by wzajemnie się

objaśniać. Podobnie jak interwencje artystów w przestrzeni publicznej, wystawa

będzie się odbywać w kilku miejscach, położonych w niewielkiej

odległości od siebie.

Oprócz prezentacji dzieł artystycznych, niezwiązanych z jakimikolwiek projektami

urbanistycznymi czy architektonicznymi, do wystawy włączyliśmy również trzech architektów

z ich projektami miast idealnych: Le Corbusiera, Oskara Niemeyera i Oskara Hansena.

- Pierwsza część wystawy poświęcona jest explicite miastu idealnemu. Jako kontrast

do miast idealnych Zamościa i Poczdamu, stanowiących tło dla naszego projektu,

pokazane zostaną trzy projekty miast idealnych wyrastające z ducha modernizmu

lat 50. i 60.: Chandigar Le Corbusiera, Brasilia Oskara Niemeyera oraz projekty

Oskara Hansena dla Lublina, prezentowane w formie dokumentacji fotograficznej.

Ramę dla dokumentacji utworzy zaś instalacja berlińskiego artysty Tilmana Wendlanda.

Do tego pokazany zostanie film Mattiasa Müllera o Brasilii – Vacancy.

- Kolejna część wystawy poświęcona będzie miastom niewidzialnym. Podczas gdy

pierwsza część stoi pod znakiem niewzruszonej modernistycznej wiary w możliwość

ciągłego udoskonalania planów i człowieka, składające się na część drugą anarchiczno-

sytuacjonistyczne wizje późnych lat 60., reprezentowane przez prace Constanta

i grupy Archigram, stanowią przejście do prac czysto artystycznych, krążących wokół

tematu bądź w intrygujący sposób podejmujących analizę zjawiska niewidzialności

miast. Taką pracą jest np. wideoinstalacja Ruly Halawani o nowym murze w Jerozolimie.

Artyści do dziś dają się zainspirować książce Italo Calvino, jak miało to na przykład

miejsce w przypadku Jonasa Dahlberga, który dla własnych potrzeb całkiem od

nowa zdefiniował dla siebie zawarte w jej tytule pojęcie. Wystawa ukaże fascynacje

artystyczne, których źródłem jest koncepcja niewidzialnych miast.

- Końcowa, trzecia część siatka (The Grid) stanowi swego rodzaju hommage „against

all odds” na geometryczną siatkę i kąt prosty. Tradycja sztuki konkretnej i

konstruktywistycznej z punktu widzenia historii idei związana jest nierozłącznie z koncepcją

miasta idealnego. Związki te zamierzamy prześledzić w pierwszym rzędzie na przykładzie

prac artystów takich jak Jarosław Fliciński i Gerold Miller, podejmujących swego rodzaju

grę z tradycją modernistyczną.

Artyści, których zaprosiliśmy do udziału w projekcie Ideal City – Invisible Cities

pochodzą z różnych kręgów kulturowych i reprezentują różne pokolenia. Zaproszeni

zostali z jednej strony starsi artyści konceptualni, jak David Tremlett i Lawrence

Weiner, których twórczość wykazuje swego rodzaju powinowactwo z tematem wystawy.

Z drugiej strony wybraliśmy artystów średniego pokolenia, takich jak Pedro Cabrita

Reis czy George Hadjimichalis, którzy w swoich pracach intensywnie zajmowali się

tematem miasta i architektury. Brian O’Connell i Lucas Lenglet reprezentują natomiast

najmłodsze pokolenie artystów podejmujących ponownie formy i najważniejsze

pytania modernizmu.