Schopenhauerstrasse 5-6

godziny otwarcia: Wt - Nd 12 - 18

Fokus prac prezentowanych w byłym lazarecie na Schopenhauerstraße

stanowią, w szerokim ujęciu tego pojęcia, niewidzialne miasta.

Do dziś artyści inspirują się, podobnie zatytułowaną, książką

Italo Calvino. Tak np. Carlos Garaicoa już w tytule serii swoich filigranowych,

prawie niewidocznych „rysunków“ ściennych nadaje każdemu miastu prawo

do nazywania się utopią (Because every city has the right to be called Utopia).

W wideo Rui Calçady Bastosa Mirror Suitcase Man miasto jako przestrzeń

pozostaje niewidoczne, jego obraz odbija się tylko fragmentarycznie.

Również seria Hometown Krzysztofa Zielińskiego, fotograficzna refleksja

rodzinnego miasta artysty, przedstawia nie tyle dokumentacyjny portret,

co raczej szereg sytuacji, za którymi kryje się właściwe miasto. Albrecht Schäfer

rekonstruuje niezrealizowane projekty przebudowy berlińskiego Alexanderplatz

a George Hadjimichalis w swoim Workshop of Projects and Images in Crisis

otwiera przed nami kunsztowne archiwum, prezentując malarsko-analityczną

kartografię śladów zaginionych już miast. Jonas Dahlberg natomiast znajduje

niewidoczne miasta daleko od wszelkich utopii: w pozbawionych twarzy

i specyficznych cech osiedlach, takich w jakich mieszka większość mieszkańców

naszej planety. Podobnie badał złożoną z wymienialnych prefabrykatów

architekturę przedmieść już w 1966 roku Dan Graham – powstała wtedy,

prezentowana na wystawie seria slajdów Homes for America przyczyniła się

do rozwoju zredukowanej, seryjnej formy stylu minimal art. Wielkoformatowe

fotografie Ola Kolehmainena, jak również „popularne geometrie“ Antona Vidokle

są nie tylko rzeczowymi analizami architektury i struktur jej fasad, lecz też

stanowią hommage na ścisłość projektowej siatki. Poddanie miasta dyscypilnie

siatki, być może najbardziej rzuca się w oczy w wideo Melanie Smith Spiral City,

które wciąga widza w wir niekończących się rastrów wielomilionowej stolicy

Meksyku; miasta tak szybko rosnącego, że wymykającego się wszelkiej

kontroli i kartograficznej statystyce. Megalopolis Meksyk z pewnościa

“idealnym miastem” nie jest, jednak fascynuje artystów bardziej

niż wszelkie sztuczne raje.

Prace następujących artystów:

Francis Alÿs (*1959, mieszka w Mexico City)

Rui Calçada Bastos (*1971, mieszka w Berlinie)

Jonas Dahlberg (*1970, mieszka w Sztokholmie)

Carlos Garaicoa (*1967, mieszka w Havanie)

Dan Graham (*1942, mieszka w Nowym Jorku)

George Hadjimichalis (*1954, mieszka w Atenach)

Ola Kolehmainen (*1964, mieszka w Berlinie)

Brian O’Connell (*1972, mieszka w Nowym Jorku)

Albrecht Schäfer (*1967, mieszka w Berlinie)

Melanie Smith (*1965, mieszka w Mexico City)

Anton Vidokle (*1965, mieszka w Berlinie)

Krzysztof Zieliński (*1974, mieszka w Berlinie)